Aliağa’daki fabrika patlamasına Antalya’dan tepki

Saadet Partisi Antalya Milletvekili Şerafettin Kılıç, İzmir’in Aliağa ilçesinde bulunan HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda meydana gelen patlamaya ilişkin açıklamada bulundu. Kılıç, yaşanan olayın iş güvenliğini ve insan hayatına verilen değeri bir kez daha gündeme taşıdığını belirtti.

Fabrikalarda iş sağlığı ve güvenliği önlemlerinin önemine dikkat çeken Kılıç, iş kazalarının önlenmesi için gerekli tedbirlerin eksiksiz uygulanması gerektiğine işaret etti.

İzmir Aliağa’daki HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda meydana gelen patlama, iş güvenliğini ve insan hayatına verilen değeri bir kez daha gündemimize taşımıştır.

Dile kolay, 19 işçimizi kaybettik.

Hayatını kaybeden işçilerimize Allah’tan rahmet, ailelerine sabır, yaralılarımıza acil şifalar diliyorum.

Bu facianın bütün yönleriyle aydınlatılmasını, ihmallerin ortaya çıkarılmasını ve ihmali bulunanlardan hesap sorulmasını bekliyoruz.

Devletin denetim mekanizmalarının zayıflatılmasının ağır sonuçlarını ne yazık ki her alanda yaşıyoruz.

Bir gerçeği hatırlatmak istiyoruz: Kalkınma, üretim ve ekonomik büyüme elbette önemlidir.

Ancak insan hayatından daha değerli hiçbir ekonomik hedef olamaz.

İşçinin can güvenliğini sağlayamayan, emeği koruyamayan bir anlayışın kalkınma iddiası sadece bir iddiadan ibaret kalır.

İnsanın güvenle çalışabildiği, emeğinin karşılığını alabildiği ve hayatının değer gördüğü yaşanabilir bir dünya kurulmalıdır.

Değerli Arkadaşlar

Bizim inancımızda; tabiat, sınırsızca tüketilecek bir kaynak değil, gelecek nesillere aktarılması gereken bir emanettir. İnsan da bu emanetin bekçisidir.

Fakat açıkça söylüyoruz: İklim döngüsünün sebep olduğu sorunların çözümünü istiyoruz; İklim döngüsünün yeni bir ekonomik sömürü düzeninin bahanesi yapılmasını değil!

COP31 vesilesiyle Antalya’da dünyanın dört bir yanından temsilciler bir araya geliyor.

İklim değişikliği, karbon emisyonları, yeşil dönüşüm ve sürdürülebilirlik konuşuluyor.

Ancak bizim sormamız gereken daha temel sorular var: Bu düzeni kim finanse ediyor?

Alınan kararları kim şekillendiriyor? Bu kararların ekonomik kazancını kim elde ediyor, bedelini kim ödüyor?

COP31’in önemli gündemlerinden biri iklim finansmanıdır.

COP29’da gelişmekte olan ülkelere 2035’e kadar yıllık 300 milyar dolar finansman sağlanması, toplam kaynakların ise 1,3 trilyon dolara ulaştırılması hedeflendi.

Ancak sorulması gereken şudur: Bu parayı kim verecek, kim yönetecek? Hibe mi olacak, yoksa yoksul ülkelere yeni borçlar mı yüklenecek?

İklim adaleti, kirletenlerin sorumluluk üstlenmesiyle mümkündür.

Yoksul ülkeleri borçlandırarak, iklim döngüsünün sebep olduğu sorunları çözemezsiniz!

Doğayı koruma adı altında karbon piyasalarını ve doğayı yeni bir kazanç alanına dönüştürmek de adalet değildir.

Değerli Arkadaşlar;

COP31’in en çarpıcı çelişkilerinden biri de katılım tablosudur.

ABD Başkanı, Çin Devlet Başkanı, Rusya Devlet Başkanı, Almanya Şansölyesi, Fransa Cumhurbaşkanı ve İtalya Başbakanı zirveye liderler düzeyinde katılmamıştır.

Oysa bu altı ülke, küresel fosil yakıt ve sanayi kaynaklı karbondioksit salımının yüzde 52’sinden fazlasından sorumludur.

Şimdi soruyorum: Dünyanın en büyük kirleticilerinin liderleri masada yoksa, kirliliğin sorumluları hesap vermiyorsa bu toplantılar hangi sorunu çözecektir?

Asıl sorumluların bulunmadığı, hesap vermediği bir zirveden iklim adaleti çıkmaz!

Bu tablo, yeşil dönüşüm ve yeşil kalkınma söylemlerinin nasıl bir çifte standarda dönüştüğünü açıkça göstermektedir.

Gelişmiş ülkeler kendi sanayilerini ve ekonomik üstünlüklerini korurken, gelişmekte olan ülkelere yeni kurallar, yeni maliyetler ve yeni yükümlülükler getirilmektedir.

Avrupa Birliği’nin Sınırda Karbon Düzenleme Mekanizması bunun somut örneğidir.

Türk sanayicisi ihracatını sürdürebilmek için teknoloji yenilemek ve ilave maliyetleri karşılamak zorundadır.

Elbette çevreyi koruyacağız. Elbette daha temiz üretim yapacağız. Ancak kalkınma hakkımızı başkalarının belirlediği kurallara teslim etmeyeceğiz.

Biz bu anlayışa yeşil emperyalizm diyoruz.

Bir ülkenin kalkınma hakkını elinden almak, ekonomik bağımlılığını artırmak ve bunu çevreyi koruma söylemiyle meşrulaştırmak iklim adaleti değildir.

Türkiye’nin ihtiyacı, sanayisini zayıflatan değil güçlendiren bir yeşil dönüşümdür.

Enerjide dışa bağımlılığı azaltan, yerli teknolojiyi geliştiren, üreticiyi koruyan bir kalkınma modelidir.

Bir bağımlılıktan kurtulup başka bir bağımlılığa mahkûm olmak dönüşüm değil, bağımlılığın biçim değiştirmesidir.

Değerli Arkadaşlar;

COP31’e ev sahipliği yapmak Antalya için önemli bir fırsattır. Şehrimizin tanıtılmasını, turizminin ve ekonomisinin gelişmesini elbette isteriz.

Ancak bu organizasyonun Antalyalıya çıkardığı faturayı da sormak zorundayız.

Zirve nedeniyle ana güzergâhlarda yapılan trafik düzenlemeleri ve ulaşım kısıtlamaları vatandaşlarımızın günlük hayat akışını neredeyse durdurdu!

İşine gitmeye çalışan işçi, hastaneye ulaşmaya çalışan hasta, okuluna gitmeye çalışan öğrenci ve işini sürdürmeye çalışan esnaf bu düzenlemelerden etkilendi.

Dünyanın iklim geleceğinin konuşulduğu bir şehirde, vatandaşın günlük hayatının zorlaşması ciddi bir çelişkidir.

COP31’in Antalya’ya maliyeti nedir? Kamu kaynaklarından ne kadar harcama yapılmıştır? Bu organizasyon bittikten sonra Antalya’nın elinde ne kalacaktır?

Kaç yabancı temsilcinin ağırlandığı kadar, Antalyalı esnafın ne kazandığı, şehrin altyapısına ne katkı sağlandığı ve vatandaşın hayatında neyin iyileştiği de önemlidir.

Antalya yalnızca uluslararası toplantıların yapıldığı bir mekân değildir. Burası insanların yaşadığı, çalıştığı ve geçimini sağladığı bir şehirdir.

Şehrin insanını ihmal ederek çevre duyarlılığından söz edilemez.

Değerli Arkadaşlar

İklim zirvelerinin en büyük çelişkilerinden biri de savaşlar karşısındaki sessizliktir. COP31’i bir de bu açıdan değerlendirmek zorundayız.

Vatandaşa enerji tasarrufu yapması, karbon ayak izini azaltması ve tüketimini sınırlaması söylenirken; savaş uçakları, füzeler, tanklar ve silah fabrikalarının çevreye verdiği zarar yeterince gündeme getirilmiyor.

Gazze bunun en acı örneğidir.

Gazze’de insanlar katledilirken yalnızca evler değil; hastaneler, okullar, tarım alanları, su kaynakları ve yaşamın bütün altyapısı da yok edildi.

Toprak zehirlendi, doğal yaşam ağır zarar gördü, milyonlarca ton enkaz ortaya çıktı.

Bütün bunların çevresel maliyeti de insanlık adına ağır bir yüktür.

İsrail Gazze’ye son üç yılda 100 binden fazla bomba atmıştır.

Tek bir bombanın patlaması ve üretim maliyeti, 500’den fazla aracın aynı gün trafikte çıkardığı toplam karbon salınımına eşdeğerdir.

Bir savaş jetinin (örneğin F-16) sadece 1 saatlik bombardıman uçuşunda yaktığı yakıt, bir otomobilin yaklaşık 35.000 kilometre yol katettiğinde salacağı karbonu tek seferde atmosfere bırakır.

Peki, bir tarafta vatandaşların karbon salımını azaltması için kurallar koyan uluslararası sistem, diğer tarafta şehirleri yerle bir eden savaş makinelerinin çevresel maliyetini neden aynı kararlılıkla sorgulamıyor?

Silah üretiminin, askeri operasyonların ve savaşların karbon yükü iklim muhasebesinde yeterince görünür değilse burada ciddi bir çifte standart vardır.

Bir coğrafyayı bombalayıp sonra o coğrafyayı yeniden inşa etmek için sürdürülebilirlik projeleri hazırlamak, iklim adaleti değildir.

Bizim anlayışımızda çevreyi korumak, insanı korumaktan ayrı düşünülemez.

Gazze’de yaşam hakkını savunmadan, savaşları durdurmadan ve silahlanma yarışına karşı çıkmadan yaşanabilir bir dünya kuramayız.

Değerli basın mensupları;

Millî Görüş’ün temelinde hakkın üstünlüğü, adil paylaşım, üretim ve insan merkezli kalkınma vardır.

Bizim için mesele yalnızca karbon salımını azaltmak değildir. Mesele, dünyadaki kaynakların kimin elinde toplandığı ve bu kaynaklardan kimin yararlandığıdır.

Bir tarafta gıda fazlası çöpe atılırken diğer tarafta çocukların açlıktan öldüğü; bir tarafta sınırsız tüketim sürerken diğer tarafta temiz suya erişemeyen milyonların yaşadığı bir dünya adil değildir.

Biz, bu düzenin değişmesini istiyoruz.

Bizim istediğimiz dünya, birkaç büyük şirketin daha fazla kazandığı, yoksul ülkelerin daha fazla borçlandığı, güçlü devletlerin kaynakları tükettiği ve savaşların devam ettiği bir dünya değildir.

Biz, insanın emeğinin karşılığını aldığı, işçinin güvenle çalıştığı, çiftçinin toprağından kazandığı, gençlerin geleceğinden umutlu olduğu, doğanın korunduğu ve kaynakların adil paylaşıldığı bir dünya istiyoruz.

Çünkü çevreyi korumak, insanı korumaktır.

Doğayı korumak, gelecek nesillerin hakkını korumaktır. Adil paylaşım ise bütün bunların temel şartıdır.

Hakkın üstün tutulduğu, gücün değil adaletin söz sahibi olduğu, sömürünün değil dayanışmanın, savaşın değil barışın hâkim olduğu bir dünya mümkündür.

Biz bu dünya için mücadele etmeye devam edeceğiz.